FIZJOLOGIA KRĄŻENIA KRWI  

Układ krążenia zapewnia łączność pomiędzy tkankami i komórkami organizmu, przestrzenie płynowe organizmu stanowią znaczący odsetek masy ciała i tak u dorosłego człowieka o przeciętnej wadze ciała, całkowita woda organizmu stanowi około 62 % wagi ciała, z czego w przestrzeni wewnątrzkomórkowej zawarte jest 40 %a w zewnątrzkomórkowej około 20 %.

Na płyn zewnątrzkomórkowy składa się tzw. płyn śródmiąższowy, zwany również tkankowym, który stanowi 16 % ciężaru ciała oraz osocze krwi i chłonka stanowiące odpowiednio 4 % i 2 % ciężaru ciała.

W warunkach prawidłowych serce przepompowuje zawsze cała objętość napływającej krwi, nie ma większego zatrzymania krwi w układzie żylnym.

 Rzut minutowy pompy sercowej w warunkach spoczynkowych wynosi u dorosłego około 5 000 ml/min. 

( rzut skurczowy 70 ml  x  częstotliwość skurczów 70/min. =  4 900 ml/min. )

 Rozmieszczenie krwi w ustroju w stanie fizjologii jest nierównomierne.

System naczyniowy krążenia układowego mieści około 80 %, zaś krążenia płucnego i serca ? około 20 % całkowitej objętości krwi krążącej.

Tętnice krążenia układowego zawierają około 12 %, natomiast układ żylny, wraz z zatokami żylnymi mieści około 60 % objętości krwi.

Tętniczki i włośniczki mieszczą około 6 % objętości krwi krążącej.

Czynnikiem decydującym o przepływie i jego szybkości jest różnica ciśnień między odcinkiem początkowym naczynia i końcowym, czyli obwodowym. Nie zależy natomiast od bezwzględnej wartości ciśnień.

Różnica ciśnień zapewnia pokonanie oporów przepływu, powodowanych przez siły tarcia poszczególnych warstw krwi względem siebie podczas przepływu przez naczynia. Wszystkie czynniki decydujące o wielkości siły tarcia określamy, jako opór naczyniowy a wielkość tego oporu zależy od odcinka czynnościowego układu krążenia.

Opór naczyniowy jest największy w drobnych tętniczkach, gdzie ciśnienie napędowe zmienia się najbardziej i jednocześnie najmniejsza szybkość przepływu, co wydłuża czas wymiany substancji odżywczych między krwią a przestrzenią zewnątrzkomórkową.

Opór przepływu zależny jest również od sprężystości ściany naczynia, a sprężystość z kolei jest proporcjonalna do szybkości mechanicznego odkształcenia ściany naczynia. Im dłuższe jest naczynie tym większy stawia opór.